23. Harde architectuur van de arbeid

Wil je een team lekker laten draaien? Let dan dagelijks op de kameraadschap, discipline en ruimte voor goede gesprekken tussen teamleden.

De regels van het huis, waarover dit blog gaat, behoren tot de discipline. In de opbouw van een goed draaiend team is discipline een hard gegeven. Eenvoudig aan te brengen. Goed te controleren.

Tegen het einde van 24 blogs volgt hier een bespiegeling over discipline als harde architectuur van de arbeid.

Optimaal

De constructieve elementen van discipline – a. hiërarchie, b. prestatiedruk, c. regels van het huis – zijn meetbaar, zichtbaar en hard.

Vaste teamleden, nieuwkomers, tijdelijke krachten, vaste klanten, partners thuis, hebben snel door of de discipline goed is neergezet. Niemand heeft daar een MBA voor nodig.

Deugt het? Deugt het niet? Mensen hebben een radar om dat vast te stellen.

harde architectuur

Staat de discipline als een huis? Dan kunnen de zachtere voorwaarden – kameraadschap, ruimte voor goede gesprekken – zich daar aan hechten. Herlees eventueel (blog 16) de tekst over de houtje-touwtje constructies waarvan we in iedere organisatie afhankelijk zijn; tensegriteit.

Deugt deze hechting van zacht aan hard? Dan wordt een team solide en belastbaar.

Vandaar: de harde architectuur.

Suboptimaal

Ken je een succesvolle startup?

Daar zie je vaak dat men in korte tijd een team neerzet en lekker laat draaien. Met alles erop en eraan.

In gevestigde organisaties – zorg, onderwijs, overheid en andere – kun je een andere dynamiek treffen. Specialisatie, regulering en formalisering zijn er verder uitgewerkt. Daar zijn meer ordners, kasten, bureaus, computers, bureaustoelen en mensen voor nodig.

Gevolg? Een vervreemdende complexiteit.

Mag het iets meer zijn?

Voorbeeld? Neem zo’n verzwaarde organisatie.

De constructie? Kraakt hier en daar. Steeds vaker, zegt men. Goed hechten? Valt tegen. Afdeling A maakt een goed plan. Voor ze dat overdragen aan afdeling B, die er naar moet kijken, wordt het concept door afdeling A zelf verzwaard. Met 10% extra zekerheid.

– Eigenlijk niet nodig. Maar zo doen we dat hier.

Afdeling B beoordeelt het verzwaarde concept. Doet er nog eens 10% bovenop.

– Voor de zekerheid, eigenlijk overbodig.

En zo gaat het plan langs X maal afdelingen. En iedere keer 10% extra.

Gewichtheffen

Wat teams nodig hebben om lekker te werken – een harde architectuur als functionele drager van hun arbeid – wordt in sommige organisaties onnodig verzwaard. Dat kost extra tijd, extra geld, extra telramen.

De vloeren gaan ervan kraken.

Op weg naar een definitief besluit aan de top, kan een strak plan van afdeling A zodanig verzwaard worden, dat uiteindelijk een gewichtheffer nodig is om de dossiers bij de beslissers naar binnen te sjouwen.

Zo kan het elegante ontwerp voor een brug, sierlijk als een zwaan, uiteindelijk de gedaante krijgen van veertien snurkende nijlpaarden.

The elephant in the room

Ik spreek hierover met een gelouterd adviseur die me op het spoor van deze beschouwing brengt. Hij wijst me op interne en externe belanghebbenden bij deze verzwaring. Hun gevestigde belangen. Hun gebaande paden.

Hij maakt kritische kanttekeningen bij de opzet, de zin en het leerproces van iedere overbodige exercitie.

Concluderend: binnen een potentieel sterk team bestaat behoefte aan een snellere, lichtere aanpak. Men wil lekker werken aan en trots zijn op projecten met visie en uitstraling.

Meer zwanen, minder nijlpaarden.

Beeld: Helga Kos, Amsterdam

 

Share on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Google+Share on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *